به روز و روزگارِ من ، تو دلبرا ستمگرى نگو که کافرم شدى ، به سجده هاىث دیگرى نگو که میسپارى ام ، به خشمِ تند روزگار نگو که سرنوشتِ من ، شود مثالِ شهریار نگو که مبتلا کنى ، مرا به درد بى دوا نگو که حاجتِ منى ، شدى به دیگرى روا سرت به شانه هاى کیست ؟ تنِ تو آشیانِ کیست ؟ مه رخت به عمقِ شب ، بگو به آسمان کیست ؟ من به عطر حضورت دچارم ، بیا تو دَمى در کنارم بیا و ببین در نبودت ، در این زندگى بیقرارم تو را به جانِ جان قسم ، فقط بمان فقط بمان جز آه شب به بسترت ، مرا بخوان، مرا بخوان تو را به جانِ جان قسم ، فقط بمان فقط بمان جز آهِ شب به بسترت ، مرا بخوان مرا بخوان خیالِ آمدن ندارى ، مرا به گریه مىسپارى چو عابرى به رهگذاران ، به دیده ام نظر ندارى نمانده به این دل صبورى ، به آمدنت آیتى نیست به ناله ى آن مرغ آمین ، دگر به دلم حاجتى نیست من به عطر حضورت دچارم ، بیا تو دَمى در کنارم بیا و ببین در نبودت ، در این زندگى بیقرارم تو را به جانِ جان قسم ، فقط بمان فقط بمان جز آهِ شب به بسترت ، مرا بخوان مرا بخوان تو را به جانِ جا...